Izrael wznowił masowe bombardowania Libanu
Mimo formalnego rozejmu, armia izraelska przeprowadza ataki na obiekty Hezbollahu w Libanie. W odpowiedzi Hezbollah atakuje izraelskich żołnierzy w strefie przygranicznej; obie strony ponoszą straty.
Izrael i Liban na krawędzi załamania rozejmu: eskalacja, ofiary i dyplomatyczny impas
Wprowadzenie
Formalnie obowiązujący od 17 kwietnia reżim zawieszenia broni między Izraelem a Libanem stał się fikcją. Mimo jego wielokrotnego przedłużania – najpierw o dziesięć dni, potem o kolejne trzy tygodnie – działania wojenne nie tylko nie ustały, ale przybrały charakter długotrwałej wojny na wyczerpanie. Według danych z początku maja 2026 roku, Siły Obronne Izraela przeprowadziły ataki na około 500 obiektów w południowym Libanie, a libański ruch Hezbollah przeprowadził serię ataków na izraelskie pozycje, w tym z użyciem rojów dronów kamikadze. Śmierć cywilów, zniszczenie całych wiosek i brak perspektyw dyplomatycznych stawiają region na krawędzi pełnowymiarowego wznowienia konfliktu.
Szczegóły wydarzenia i chronologia
Ostatnia eskalacja była nieuchronnym skutkiem zerwania kwietniowych porozumień. Według Radia Armii Izraela, od momentu wejścia w życie rozejmu izraelskie lotnictwo przeprowadziło ataki na około 500 celów w południowym Libanie i jeden cel w dolinie Bekaa. Tylko w ciągu ostatniej doby IDF zaatakowało około 15 obiektów Hezbollahu, w tym obiekty wojskowe, środki obserwacji i miejsca zbiórek bojowników. Przed atakami izraelscy żołnierze wydali ostrzeżenia o ewakuacji dla mieszkańców dziewięciu południowych wiosek, nakazując natychmiastowe opuszczenie domów i oddalenie się co najmniej kilometr w głąb kraju.
Skalę ataków potwierdzają dane Ministerstwa Zdrowia Libanu. 4 maja resort poinformował, że w ciągu ostatniej doby w wyniku izraelskich nalotów i ostrzału artyleryjskiego zginęło 17 osób. Łączna liczba ofiar od początku eskalacji 2 marca 2026 roku osiągnęła 2696 osób, a rannych – 8264. Liczby te obejmują zarówno bojowników Hezbollahu, jak i cywilów ginących w wyniku systematycznego niszczenia dzielnic mieszkalnych w przygranicznych miejscowościach.
Hezbollah z kolei demonstruje zdolność do zadawania dotkliwych ciosów. 5 maja ruch ogłosił przeprowadzenie 11 „jakościowych operacji wojskowych” przeciwko siłom izraelskim, w tym salwy rakietowe na pozycje w rejonie Al-Bajady, Al-Kantary i Ajnaty, a także bezpośrednie starcie w rejonie Hallet al-Radż na północ od Dejr-Sirian. Szczególne zagrożenie dla armii izraelskiej stanowią drony Hezbollahu. Premier Izraela Benjamin Netanjahu określił drony jako „główne zagrożenie”. Od czasu rozejmu w wyniku ataków dronów zginęło trzech izraelskich żołnierzy, a 4 maja dwóch żołnierzy zostało rannych w stopniu średnim podczas walki wręcz z bojownikami Hezbollahu w południowym Libanie.
Izraelskie dowództwo wojskowe utrzymuje, że działa zgodnie z prawem międzynarodowym i niszczy wyłącznie infrastrukturę wojskową przeciwnika. Jednak obserwatorzy odnotowują systematyczne wyburzanie całych dzielnic mieszkalnych. Jak powiedział mieszkaniec sąsiedniej wioski Hassan Sweidan: „burzyli ją stopniowo, aż dotarli do centralnego placu, i teraz domów już nie ma”. Władze Libanu i siły pokojowe ONZ nie mogły przeprowadzić szczegółowej inspekcji dotkniętych obszarów ze względów bezpieczeństwa.
Wpływ i znaczenie
Kontynuacja działań wojennych mimo formalnego rozejmu ma katastrofalne skutki dla Libanu i poważne konsekwencje dla stabilności regionalnej. Po pierwsze, Izrael zajmuje terytoria w południowym Libanie, przesuwając się w trakcie obecnej ofensywy o około 10 kilometrów w głąb kraju. Wojsko ogłosiło te obszary „linią obrony przedniej”, opublikowało mapy „żółtej linii”, za którą libańscy mieszkańcy nie mogą wracać pod groźbą uznania za cel. Oznacza to faktyczną aneksję części terytorium Libanu pod pozorem utworzenia „strefy buforowej bezpieczeństwa”.
Po drugie, skala zniszczeń w południowym Libanie jest porównywalna ze skutkami pełnowymiarowej wojny. Według źródeł, armia izraelska zniszczyła nawet stadion piłkarski w mieście Bint Dżubajl, który – według IDF – był używany jako zaminowany obiekt Hezbollahu. Straty ekonomiczne z tytułu zniszczenia domów, infrastruktury i obiektów gospodarczych idą w miliardy dolarów, a perspektywy odszkodowań lub odbudowy przed całkowitym zakończeniem konfliktu są nikłe.
Po trzecie, konflikt stwarza rosnące obciążenie dla systemu opieki zdrowotnej i służb humanitarnych Libanu, które i tak są przeciążone z powodu przedłużającego się kryzysu gospodarczego w kraju. Przyrost liczby rannych o 80–90 osób na dobę to stała tendencja ostatnich dni, która stanowi ciężkie brzemię dla placówek medycznych borykających się z chronicznym niedoborem zasobów.
Ze strony izraelskiej oficjalnie podaje się o 17 poległych żołnierzach w południowym Libanie i dwóch cywilach, którzy zginęli w wyniku ataków Hezbollahu. Ponadto rannych zostało 33 żołnierzy. Choć liczby te są znacznie niższe od strat libańskich, regularne ataki dronów powodują stałe napięcie psychiczne w północnych regionach Izraela, a operacja wojskowa wymaga znacznych wydatków budżetowych, szacowanych na co najmniej kilkaset milionów dolarów miesięcznie.
Reakcja kluczowych graczy
Lider Hezbollahu Naim Kasim wygłosił programowe oświadczenie, w którym odrzucił sam fakt istnienia reżimu zawieszenia broni w Libanie. „W Libanie nie ma zawieszenia broni, jest trwająca izraelsko-amerykańska agresja” – oświadczył. Kasim podkreślił, że Izrael popełnił tysiące naruszeń porozumienia, zabijając setki cywilów i powodując masowe przesiedlenia ludności. Jednocześnie kategorycznie odrzucił możliwość bezpośrednich negocjacji między Libanem a Izraelem, nazywając je „darmowym ustępstwem, które nie przynosi rezultatów”.
Podobne stanowisko zajął przewodniczący parlamentu Libanu Nabih Berri – najbardziej wpływowy szyicki polityk i sojusznik Hezbollahu. Oświadczył, że negocjacje z Izraelem są niemożliwe bez zakończenia wojny i udzielenia gwarancji bezpieczeństwa. Deputowany libańskiego parlamentu z Hezbollahu Hussein Hadż Hasan w wywiadzie dla CGTN podkreślił: „Rzeczywistość jest taka, że nie ma zawieszenia broni. Strona łamiąca rozejm jest znana – to izraelski wróg”.
Z drugiej strony, prezydent Libanu Joseph Aoun zajął bardziej ostrożne stanowisko, starając się balansować między koniecznością rozwiązania dyplomatycznego a presją wewnętrzną. Oświadczył, że trzeciej rundy przygotowawczych negocjacji z Izraelem przy mediacji USA należy spodziewać się „w najbliższych dniach”. Jednocześnie Aoun podkreślił, że negocjacje powinny doprowadzić do wycofania wojsk izraelskich z terytorium Libanu. Stanowisko to odzwierciedla głęboki podział w libańskiej klasie politycznej między pragmatykami dążącymi do dyplomatycznego wyjścia z kryzysu a siłami opowiadającymi się za kontynuacją zbrojnego oporu.
Kierownictwo izraelskie z kolei nie wykazuje gotowości do deeskalacji. IDF kontynuuje codzienne ataki, motywując je koniecznością zapobiegania atakom na terytorium Izraela i likwidacji infrastruktury Hezbollahu. Jednocześnie izraelskie źródła wojskowe przyznają: „Te liczby pokazują, że w południowym Libanie nie ma żadnego zawieszenia broni”.
Prognoza i wnioski
Sytuacja w Libanie rozwija się według negatywnego scenariusza, zbliżającego się do pełnowymiarowego wznowienia konfliktu. Kilka czynników wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo dalszej eskalacji. Po pierwsze, żadna ze stron nie przestrzega rozejmu: Izrael kontynuuje bombardowania i zajmuje terytorium, Hezbollah odpowiada salwami rakietowymi i atakami dronów, nazywając swoje działania „legalną odpowiedzią na agresję”. Po drugie, proces dyplomatyczny utknął w martwym punkcie – bezpośrednie negocjacje są odrzucane przez Hezbollah jako kapitulanckie, a Izrael nie wykazuje gotowości do kompromisów w kwestii „strefy buforowej”.
Po trzecie, stanowisko USA, które są głównym mediatorem, pozostaje dwuznaczne. Z jednej strony Waszyngton doprowadził do formalnego zawieszenia broni i przeprowadził dwie rundy konsultacji amerykańsko-izraelsko-libańskich; z drugiej strony, jak zauważają przedstawiciele Hezbollahu, „naruszenia rozejmu przez Izrael są wynikiem porozumień amerykańsko-izraelskich”. Bez wyraźnego sygnału z Waszyngtonu o niedopuszczalności kontynuowania bombardowań izraelskie kierownictwo raczej nie zmieni kursu.
Główny wniosek z tego, co się dzieje, jest taki, że ogłoszony rozejm był z góry skazany na porażkę, ponieważ nie opierał się na realnym bilansie interesów stron. Izrael wykorzystuje reżim zawieszenia broni jako przykrywkę do systematycznego niszczenia infrastruktury Hezbollahu i tworzenia „strefy bezpieczeństwa” na terytorium Libanu. Hezbollah z kolei udowadnia, że nawet w warunkach intensywnych bombardowań zachowuje zdolność do przeprowadzania ataków na terytorium Izraela. W tych warunkach prognoza na najbliższe tygodnie jest niepomyślna: dopóki brakuje politycznej woli do rzeczywistego, a nie deklaratywnego zawieszenia broni, południowy Liban pozostanie strefą aktywnych działań wojennych, a katastrofa humanitarna będzie się pogłębiać.
— Editorial Team
