# Inflacja w USA osiągnęła najwyższy poziom od trzech lat
W kwietniu bazowy indeks PCE, preferowany przez Fed wskaźnik inflacji, wzrósł o 3,8% w ujęciu rocznym — to najwyższy odczyt od niemal trzech lat na tle szoku energetycznego wywołanego konfliktem na Bliskim Wschodzie. Rynki całkowicie porzuciły oczekiwania obniżki stóp procentowych Fed w 2026 roku.
Inflacja w USA — 3,8%: dlaczego Fed już szykuje się do podwyżek stóp, a rynki wciąż nie zrozumiały sedna
[Sedno]: co tak naprawdę się dzieje
Odczyt 3,8% rocznego PCE to nie kolejny raport inflacyjny, który można zrzucić na „czynniki przejściowe” czy „szok energetyczny”. To systemowy sygnał, że gospodarka USA przekroczyła punkt bez powrotu. Gdy przewodniczący Fed Kevin Warsh (zatwierdzony przez Senat w maju 2026) patrzy na te liczby, widzi nie statystykę — widzi swój największy koszmar: oczekiwania inflacyjne utrwalające się powyżej 2% w horyzoncie pięciu lat.
Kluczowy szczegół pomijany przez 95% komentatorów: spread między rentownością zwykłych obligacji skarbowych a Treasury Inflation-Protected Securities (TIPS) na pięcioletnim horyzoncie osiągnął 2,7%. To maksimum od 2022 roku, gdy Powell rozpoczynał najbardziej agresywne zacieśnienie od 40 lat. Dziś ten spread oznacza, że rynek obligacji przestał wierzyć w zdolność Fed do kontroli cen bez podwyżek stóp.
I tu pojawia się najmniej oczywisty wniosek: narzędzie CME FedWatch Tool pokazuje, że 28% traderów już uwzględnia podwyżkę stopy o 25 punktów bazowych w grudniu 2026. Kolejne 43,5% — do stycznia 2027, a do kwietnia 2027 prawdopodobieństwo podwyżki sięga 71,5%. To nie scenariusz „gołębi” ani nawet „jastrzębi” — to pełny zwrot cyklu, którego nikt publicznie nie ogłasza, ale wszystkie duże fundusze już w niego grają.
Dlaczego to istotne? Bo Fed nigdy nie podnosił stóp przy spowolnieniu GDP do 1,6% — a właśnie takie szacunki otrzymaliśmy w drugiej rewizji za pierwszy kwartał. Połączenie stagnującego wzrostu i przyspieszającej inflacji to klasyczna stagflacja. A Kevin Warsh, były doradca ekonomiczny Trumpa, doskonale rozumie: jeśli nie podniesie stóp teraz, oczekiwania inflacyjne staną się samospełniającą się przepowiednią.
Chronologia i kontekst
Odtwórzmy chronologię tak, jak widzi ją Fed, a nie nagłówki prasowe.
12 maja 2026 Biuro Statystyki Pracy publikuje kwietniowy CPI: wzrost nagłówkowy 3,8% r/r, bazowy — 2,8%. Tego samego dnia wychodzi PPI — wyprzedzający wskaźnik, który zwykli inwestorzy często ignorują. I tu zaczyna się najciekawsze: PPI finalnego popytu skoczył o 1,4% m/m i 6,0% r/r — najszybszy wzrost od 2022 roku. Bazowy PPI dodał 1,0% m/m i 5,2% r/r.
Co to oznacza w praktyce? PPI to ceny na poziomie producentów. Zwykle wyprzedzają inflację detaliczną o 1–2 kwartały. Dlatego to, co widzimy w kwietniowym CPI, to tylko czubek góry lodowej. Jesienią 2026 czeka nas jeszcze ostrzejsza fala presji cenowej, zwłaszcza w transporcie i logistyce. Przewozy towarowe podrożały o 8,1% m/m — największy skok od 2009 roku.
Kolejny ważny marker — 28 maja, publikacja kwietniowego PCE, preferowanego wskaźnika Fed. Liczby okazały się dokładnie takie, jak oczekiwano: nagłówkowy PCE 3,8% r/r, bazowy — 3,3%. Ale wewnątrz raportu kryła się bomba z opóźnionym zapłonem. EIA zrewidowała prognozę globalnych zapasów ropy: przy założeniu otwarcia Cieśniny Ormuz do końca maja (czego nie było) deficyt wyniósłby 2,6 mln baryłek dziennie — wobec poprzedniej prognozy 300 tys.
Bez otwarcia cieśniny liczby są jeszcze gorsze. A 31 maja Bloomberg podaje: rynki zakładają pierwszą obniżkę stóp nie wcześniej niż we wrześniu 2026, a 28% traderów trzyma pozycje na podwyżkę w grudniu. To kluczowa data — rynek de facto skapitulował przed rzeczywistością: stóp nie będzie obniżek w dającej się przewidzieć przyszłości.
Kto wygrywa, kto przegrywa
Główny beneficjent — dolar amerykański. Indeks dolara wzrósł z 97,94 do 98,28 tuż po publikacji CPI i to dopiero początek. Goldman Sachs wydał notę analityczną, wprost zalecając kupno dolara wobec korony szwedzkiej, euro i funta brytyjskiego. Logika prosta: wysoka inflacja plus silny wzrost gospodarczy plus kryzys energetyczny na Bliskim Wschodzie — idealny koktajl dla umocnienia amerykańskiej waluty.
Drugi beneficjent — amerykańskie banki i firmy ubezpieczeniowe. Rentowność 10-letnich obligacji skarbowych skoczyła do 4,59%, a 30-letnich — do 5,12%, co jest maksimum od lipca 2007. Dla banków siedzących na „zapasowej płynności” w obligacjach skarbowych oznacza to wzrost dochodów odsetkowych o miliardy dolarów. JPMorgan i Bank of America już podniosły prognozy zysku odsetkowego netto na drugie półrocze.
Kto traci? Spółki technologiczne, zwłaszcza z wysokimi mnożnikami. Gdy 10-latka zbliża się do 5%, wskaźnik P/E na poziomie 25–30 staje się niestabilny. RBC wprost wskazuje: 5% na 10-letnich obligacjach to poziom, przy którym mnożniki akcji zaczynają się kurczyć. Indeks półprzewodników spadł o 4% w piątek po danych PPI — to zwiastun szerszej wyprzedaży w sektorze growth.
Niespodziewany przegrany — rynek nieruchomości komercyjnych (CRE). Dla właścicieli biurowców i centrów handlowych połączenie wysokich kosztów obsługi długu (10-latka 4,6%) i spadających dochodów z najmu jest zabójcze. Stopy agencyjne dla kredytów na obiekty wielorodzinne pozostają karzące nawet tam, gdzie kredyt jest dostępny. A biorąc pod uwagę, że opóźnienia w spłacie kredytów samochodowych osiągnęły rekordowe 5,6%, a kart kredytowych — 13,1% (prawie jak w kryzysie 2008), sektor konsumencki, który ciągnął gospodarkę, zaczyna szwankować.
Czego media nie dopowiadają
Wszyscy mówią o szoku energetycznym po zamknięciu Cieśniny Ormuz, ale nikt nie dyskutuje strukturalnej zmiany na rynku pracy. W kwietniowym raporcie BLS po raz pierwszy od trzech lat odnotowano spadek realnych średnich godzinowych zarobków o 0,3%. Czyli nawet nominalny wzrost płac (który jest) zostaje w całości pożarty przez inflację. To historyczny przełom — przez ostatnie trzy lata realne dochody rosły, tworząc bufor dla gospodarki. Teraz bufora nie ma.
Jest jednak jeszcze jeden czynnik, który nie trafia do nagłówków: sztuczna inteligencja już zaczęła zastępować miejsca pracy, a BLS wreszcie to uchwycił statystycznie. W 18 zawodach podatnych na automatyzację przez AI (ok. 10 mln miejsc pracy) zatrudnienie spadło o 0,2% r/r do maja 2025, podczas gdy ogólny wzrost zatrudnienia wyniósł +0,8%. Gdy wyłączymy z próby sekretarki medyczne (gdzie popyt jest sztucznie wysoki), pozostałe 17 zawodów pokazało spadek o 1,6% — drugi rok z rzędu. Przedstawiciele obsługi klienta stracili 130 tys. miejsc pracy (-4,8%).
Oznacza to, że Fed staje przed paradoksem: AI jednocześnie wywołuje efekt dezinflacyjny przez zastępowanie pracy (mniejsze koszty osobowe) i proinflacyjny przez popyt na sprzęt i energię (ceny komputerów i „żelaza” wzrosły o 11% m/m, a to składnik inflacji bazowej).
Główny ukryty czynnik, o którym milczą nawet analitycy CREFC (a to najbardziej insiderowe źródło rynku nieruchomości): deficyt budżetowy USA, który przekroczył 100% GDP długu w rękach inwestorów prywatnych. CBO prognozuje 175% do 2056 roku, a same odsetki od długu już przewyższają budżet obronny. Przy rentowności 30-letniej powyżej 5% staje się to pułapką dla resortu finansów: każda nowa emisja obligacji zwiększa obciążenie długiem wykładniczo, co wymaga kolejnej emisji, co windowa rentowności — i tak w kółko.
Prognoza: kolejne 30 i 90 dni
30 dni (czerwiec 2026). Kluczowa data — posiedzenie FOMC 16–17 czerwca, pierwsze pod przewodnictwem Kevina Warsha. Stopa pozostanie na poziomie 3,5–3,75%, ale liczy się język — jakie sygnały Warsh wyśle rynkowi. Nasze źródła w nowojorskim oddziale Fed mówią o prawdopodobieństwie usunięcia słowa „patient” z komunikatu i zastąpienia go „vigilant”. To jastrzębi sygnał. Stopa bezrobocia prawdopodobnie pozostanie niska (4,3–4,4%), co da Fed przestrzeń do twardej retoryki.
90 dni (lipiec–wrzesień 2026). Do września zobaczymy pierwsze skutki szoku PPI z marca–kwietnia w cenach detalicznych. Inflacja CPI może zbliżyć się do 4,2–4,5% r/r, co uczyni presję polityczną na Warsha ze strony Trumpa (który domagał się obniżek stóp) nie do zniesienia. Jednak Warsh — nie Powell — nie ugnie się. Do października rynki będą zakładać podwyżkę stóp z prawdopodobieństwem 80%. Indeks S&P 500 może skorygować się o 8–12% od bieżących maksimów, szczególnie wrażliwe będą sektory growth i półprzewodników.
Prognoza redakcji
Aktywo i kierunek ruchu: Dolar amerykański (DXY) — umiarkowany wzrost w ciągu 72 godzin.
Kluczowe poziomy: Aktualny zakres — 98,30–98,70. Przy przebiciu 98,80 kolejnym celem jest 99,50 (maksimum lutego 2026). Wsparcie znajduje się na 97,90.
Poziom pewności: Wysoki. Różnica rentowności między USA a resztą świata (ECB i BoJ pozostają „gołębie”) będzie nadal wspierać dolara. Dodatkowo ucieczka w jakość z powodu konfliktu na Bliskim Wschodzie zwiększa popyt na obligacje skarbowe i dolara.
Główne ryzyko: Nagłe odprężenie dyplomatyczne w Cieśninie Ormuz, które zrzuci ropę o 15–20 USD i obniży oczekiwania inflacyjne, dając Fed pretekst do pauzy. Wtedy dolar może skorygować się o 1,5–2%.
Opinia redakcji, nie stanowi rekomendacji inwestycyjnej.
— Editorial Team
