Dolar osiągnął dwumiesięczne maksimum w obliczu rosnących oczekiwań na podwyżkę stóp
Indeks dolara DXY wzrósł do 99,23, notując najlepszy tygodniowy wynik od dwóch miesięcy, ponieważ rynek zrewidował prognozy dotyczące polityki pieniężnej. Inflacja w USA na poziomie 3,8% sprawiła, że 40% traderów uwzględnia w cenach podwyżkę stóp do końca roku, podczas gdy euro spadło do pięciotygodniowego minimum.
PUŁAPKA DOLAROWA: KTO ZAPŁACI ZA JASTRZĘBI ZWROT FED
[Istota]: co naprawdę się dzieje
Rynek przeżywa fundamentalną zmianę oczekiwań monetarnych. Jeszcze w kwietniu traderzy dopuszczali obniżkę stóp Fed do końca roku – co prawda z minimalnym prawdopodobieństwem, ale jednak. Dziś, 20 maja, widzimy obraz, który nazywam „wielkim zwrotem”: prawdopodobieństwo obniżki stóp spadło do absolutnego zera. Co więcej, na rynku kontraktów terminowych na fundusze federalne pojawiły się zakłady na podwyżkę o 75 punktów bazowych do grudnia. To nie korekta oczekiwań – to ich załamanie. Indeks dolara DXY, umocniony powyżej 99 punktów, odzwierciedla nie siłę amerykańskiej gospodarki, ale paniczny ucieczkę kapitału z ryzykownych aktywów do jedynej waluty, której bank centralny jest gotowy podnosić stopy, a nie je obniżać.
[Chronologia i kontekst]
Punktem wyjścia zwrotu był 12 maja, kiedy kwietniowy CPI wyniósł 3,8% w ujęciu rocznym – maksimum od maja 2023 roku. Benzyna podrożała o prawie 28% w ciągu dwóch miesięcy, żywność o 0,7% w ciągu miesiąca, bilety lotnicze o 2,8%. To szok ormuzki w czystej postaci: blokada cieśniny przestała być abstrakcyjną geopolityką i zamieniła się w konkretne liczby na metkach. Następnie PPI wykazał wzrost o 6% rok do roku – rekord od grudnia 2022 roku. I wreszcie protokoły z kwietniowego posiedzenia Fed, w których niepewność została określona jako „unusually elevated”, a czterech członków FOMC zagłosowało przeciwko decyzji.
Wynik: kontrakty terminowe na fundusze federalne uwzględniają teraz 40-procentowe prawdopodobieństwo podwyżki stóp o 25 punktów bazowych do grudnia, a nawet 1,1% prawdopodobieństwa podwyżki o 75 punktów. To tektoniczna zmiana, porównywalna skalą z odrzuceniem przez rynek „inflacji przejściowej” w 2022 roku.
[Kto zyskuje, a kto traci]
Główny beneficjent jest oczywisty – dolar amerykański. DXY wzrósł do dwumiesięcznego maksimum, notując najlepszy tygodniowy wynik od dwóch miesięcy. Euro natomiast przebiło 200-dniową średnią kroczącą i spadło do 1,1620 – minimum od pięciu tygodni. EUR/USD traci wsparcie, które utrzymywało parę od połowy kwietnia, a teraz obraz techniczny wskazuje na dalszy spadek.
Tracą rynki wschodzące. Silny dolar oznacza wzrost kosztów obsługi długu dolarowego dla krajów o wysokim poziomie zadłużenia – Turcji, Argentyny, Egiptu. Tracą złoto: z szczytu 5602 USD za uncję skorygowało się już do 4545 USD, a wzrost rentowności obligacji skarbowych tylko zwiększy presję. Tracą sektor technologiczny: Nasdaq traci 1,54% podczas sesji, ponieważ koszt pożyczek rośnie, a zdyskontowane przepływy pieniężne spółek wzrostowych kurczą się.
[Czego media nie mówią]
Głównym nieoczywistym insightem jest strukturalna słabość dolara, którą ukrywa obecne rajdy. Tak, DXY rośnie na oczekiwaniach podwyżki stóp. Ale spójrzcie na długoterminowe obligacje skarbowe. Rentowność 30-letnich obligacji USA utrzymuje się w pobliżu maksimów z 2023 roku. Dlaczego? Ponieważ ryzyko fiskalne USA nigdzie nie zniknęło. Deficyt budżetowy, rozdęty wydatkami wojskowymi na kampanię irańską i subsydiami paliwowymi, wymaga coraz większych pożyczek. Rynek żąda premii za długoterminowy dług, a ta premia będzie tylko rosnąć.
Drugą ukrytą warstwą jest podatność euro. EUR/USD spada nie dlatego, że Europa jest słaba, ale dlatego, że EBC utknął w pułapce. Z jednej strony szok energetyczny spowodowany blokadą cieśnin uderza w europejskich konsumentów silniej niż w amerykańskich. Z drugiej – EBC nie może podnieść stóp tak agresywnie, ponieważ gospodarka strefy euro balansuje na krawędzi recesji. Ten klincz między stagnacją a inflacją zostanie przełamany dopiero po otwarciu cieśnin – lub po załamaniu europejskiego popytu.
[Prognoza: następne 30 dni i 90 dni]
30 dni. Do połowy czerwca DXY przetestuje poziom 100. Kluczowym wyzwalaczem będzie majowy PCE, który ukaże się 28 maja. Jeśli potwierdzi inflację powyżej 3,5%, rynek zacznie uwzględniać podwyżkę stóp już na czerwcowym posiedzeniu – a DXY pójdzie w kierunku 100,5. EUR/USD w takim scenariuszu przetestuje 1,14 – minimum od początku roku. Złoto będzie dalej osuwać się do poziomu 4350 USD za uncję, tracąc atrakcyjność w obliczu rosnącej rentowności.
90 dni. Do końca sierpnia obraz stanie się jeszcze ostrzejszy. Jeśli do tego czasu Fed rzeczywiście podniesie stopy (a oceniam to prawdopodobieństwo na 60%), rentowność 10-letnich obligacji skarbowych osiągnie 5,8%, a 30-letnich – 6,0%. DXY może dojść do 103–104. Będzie to miażdżący cios dla rynków wschodzących: zobaczymy pierwszą falę niewypłacalności państw od 2022 roku. Ropa Brent pozostanie w przedziale 105–115 USD za baryłkę, wspierana premią geopolityczną, ale hamowana obawami przed recesją.
[Prognoza redakcji]
Aktyw: Indeks dolara DXY.
Ruch: Wzrost o 0,3–0,5% w ciągu najbliższych 24–48 godzin.
Poziomy: Umocnienie powyżej 99,30 otwiera drogę do 99,80. Najbliższy cel – psychologiczny poziom 100,00, który nie był testowany od kilku miesięcy. Wsparcie – 98,50.
Stopień pewności: Wysoki. Jastrzębi zwrot Fed został potwierdzony protokołami i oczekiwaniami rynkowymi; dolar otrzymuje strukturalne wsparcie od przeszacowania polityki pieniężnej.
Główne ryzyko dla prognozy: Nagła deeskalacja w Cieśninie Ormuzkiej, która zbije ceny ropy i oczekiwania inflacyjne. Może to doprowadzić do gwałtownego cofnięcia DXY o 1–1,5% podczas jednej sesji, ponieważ rynek zacznie uwzględniać powrót do łagodzenia polityki.
— Editorial Team
