Senat USA zatwierdził Kevina Warsha nowym przewodniczącym Rezerwy Federalnej
Kevin Warsh oficjalnie zatwierdzony na stanowisku szefa Fed, zastępując Jerome'a Powella. Informacja ta pojawia się w kontekście obecnej zmienności na rynkach, spowodowanej wysoką inflacją i ryzykiem geopolitycznym.
Istota: co naprawdę się dzieje
Zatwierdzenie Kevina Warsha to nie tylko rotacja kadrowa, ale najbardziej kontrowersyjny transfer władzy w Fed od ostatnich dziesięcioleci. Wynik 54-45 był najmniejszą przewagą w historii zatwierdzania szefów banku centralnego USA i nie jest to szczegół techniczny, ale diagnoza. Polaryzacja polityczna, która wcześniej omijała Fed, teraz przeniknęła i do niego. Warsh obejmuje urząd nie jako niezależny technokrata, ale jako nominat Donalda Trumpa, od którego otwarcie żąda się obniżek stóp procentowych, niezależnie od inflacji napędzanej konfliktem na Bliskim Wschodzie. Jednocześnie poprzedni szef Jerome Powell nie opuszcza Rady Gubernatorów i pozostaje tam do 2028 roku – coś takiego nie zdarzyło się od ponad 70 lat. Stwarza to wyjątkową sytuację: „cień przewodniczącego” wewnątrz samego Fed będzie przypominał rynkom, że Warsh nie ma mandatu do szalonego łagodzenia polityki pieniężnej.
Chronologia i kontekst
Formalna chronologia wygląda następująco: 13 maja 2026 roku Senat zatwierdził kandydaturę Warsha, a 14 maja objął on urząd, gdy wygasły uprawnienia Powella jako przewodniczącego. Ale prawdziwa historia zaczęła się wcześniej. Trump ogłosił nominację Warsha już pod koniec stycznia, a nominacja ta była początkowo postrzegana przez rynki z ostrożnym optymizmem – Warsh nie wyglądał na radykalnego zwolennika cięcia stóp, w przeciwieństwie do innych kandydatów. Jednak w momencie głosowania otoczenie zewnętrzne radykalnie się zmieniło: kwietniowy wskaźnik cen producentów (PPI) wzrósł do 6,0% r/r, a inflacja konsumencka osiągnęła trzyletnie maksimum na poziomie 3,8%, podsycana skokiem cen ropy z powodu konfliktu amerykańsko-izraelskiego z Iranem.
Najważniejszy kontekst, który wielu pomija: Warsh to nie tylko zwolennik Trumpa. Był gubernatorem Fed za czasów Bernanke w latach 2006-2011 i wtedy był klasycznym „jastrzębiem inflacyjnym”, opuszczając Radę Gubernatorów z powodu sprzeciwu wobec agresywnego łagodzenia polityki pieniężnej. Teraz, aby zdobyć stanowisko, publicznie poparł apele Trumpa o obniżki stóp. Komu będzie bardziej lojalny – Białemu Domowi czy własnemu rozumieniu dyscypliny monetarnej – to główne pytanie, na które rynek obligacji odpowiada wzrostem rentowności.
Kto zyskuje, a kto traci
Zyskują przede wszystkim duże banki i fundusze hedgingowe, które od lat czekały na deregulację. Warsh konsekwentnie krytykował rozrost bilansu Fed i opowiada się za ograniczeniem roli banku centralnego na rynkach aktywów. W praktyce oznacza to przyspieszone zacieśnianie ilościowe (QT) i rezygnację z „opcji put Fed” – nieformalnego ubezpieczenia, które rynki otrzymywały przez ostatnie dwie dekady. Dla Goldman Sachs i JPMorgan, których działy tradingowe zarabiają na zmienności, to żyła złota. Ale prawdziwym beneficjentem jest sam Trump, który zyskuje idealnego „kozła ofiarnego”: jeśli stóp nie uda się obniżyć z powodu inflacji, winny będzie „niezdecydowany” Warsh, a nie administracja.
Tracą, paradoksalnie, małe i średnie przedsiębiorstwa. Wydawałoby się, że Warsh obiecuje złagodzenie regulacji banków społecznościowych i poprawę warunków kredytowych. Ale w rzeczywistości przy inflacji 3,8% i rentowności dziesięciolatek na poziomie 5,8% mały biznes otrzymuje nie tanie kredyty, ale wygórowany koszt pożyczek. A jeśli Warsh, wbrew presji Trumpa, nie będzie mógł szybko obniżyć stóp – a nie będzie mógł przy takim PPI – przedsiębiorcy znajdą się w potrzasku między inflacją kosztową a drogim pieniądzem. Osobno traci obóz demokratów i osobiście senator Elizabeth Warren, która nazwała Warsha „marionetką Trumpa” – ich opór upadł, a wpływ na politykę monetarną jest teraz minimalny.
Czego media nie dopowiadają
Głównym nieoczywistym wątkiem jest konflikt interesów, jakiego Fed jeszcze nie widział. Zgodnie z deklaracją finansową Warsha, jego majątek osobisty szacuje się na od 131 do 209 milionów dolarów, co czyni go potencjalnie najbogatszym szefem Fed w historii, przewyższającym nawet Powella z jego 19-75 milionami dolarów. Podstawę majątku stanowią inwestycje w fundusze hedgingowe, w tym tajemniczy Juggernaut Fund z dwiema pozycjami po ponad 50 milionów dolarów każda, a także udziały w Polymarket, SpaceX i szeregu firm kryptowalutowych. Warsh obiecał pozbyć się tych aktywów po zatwierdzeniu, ale nawet proces ich sprzedaży może poruszać rynki. Ważniejsze jest jednak co innego: jego żona – Jane Lauder, dziedziczka imperium Estée Lauder, z majątkiem 1,9 miliarda dolarów. Nigdy wcześniej przewodniczący Fed nie był częścią rodziny z takim biznesem konsumenckim, krytycznie zależnym od kursów walut i popytu konsumenckiego.
Drugi ukryty wątek – Powell, który pozostał w Radzie Gubernatorów. To precedens prawny i polityczny: od lat 50. XX wieku żaden były przewodniczący nie pozostawał w Radzie po odejściu ze stanowiska. Powell staje się wbudowanym przeciwwagą: każdy głos „za” podwyżką stóp, który odda, będzie odbierany przez rynek jako sygnał, że polityka Białego Domu nie ma całkowitej kontroli nad Fed. I ma on wystarczające wpływy, aby zablokować najbardziej ryzykowne inicjatywy Warsha.
Prognoza: następne 30 dni i 90 dni
W horyzoncie 30 dni – kluczowe posiedzenie FOMC 17-18 czerwca, podczas którego Warsh po raz pierwszy wystąpi jako przewodniczący. Biorąc pod uwagę PPI na poziomie 6,0% i inflację 3,8%, prawdopodobieństwo obniżki stóp jest praktycznie zerowe, co przyznają nawet sojusznicy Trumpa, w tym Steve Bannon. Warsh spróbuje złagodzić retorykę, być może zasugeruje jedną obniżkę do końca roku, ale nie więcej. Reakcja Trumpa będzie błyskawiczna i publiczna – prawdopodobnie nazwie Warsha „niewystarczająco agresywnym” już pod koniec czerwca.
W horyzoncie 90 dni – wrześniowe posiedzenie stanie się momentem prawdy. Jeśli konflikt z Iranem się przedłuży, a ropa utrzyma się powyżej 100 dolarów, inflacja PPI zacznie przenosić się na CPI, a Fed stanie przed koniecznością nie obniżania, ale podnoszenia stóp. Dla Warsha, powołanego do obniżania kosztu pieniądza, będzie to kryzys egzystencjalny. Moja prognoza: poświęci lojalność wobec Trumpa, aby zapobiec spirali inflacyjnej, i utrzyma stopy na obecnym poziomie, uruchamiając proces zacieśniania ilościowego w przyspieszonym tempie. Do października rentowność dziesięcioletnich obligacji skarbowych przebije 6,2%, dolar umocni się wobec koszyka walut do poziomów z 2022 roku, a indeks S&P 500 skoryguje się o 15% od obecnych maksimów. Warsh przejdzie do historii nie jako człowiek Trumpa, ale jako przewodniczący, który został zmuszony do stania się jastrzębiem wbrew własnym obietnicom.
— Editorial Team
