Złoto znów powyżej 4700 dolarów za uncję: rosyjscy producenci złota drożeją
Światowe ceny złota przekroczyły 4700 dolarów za uncję troy, co przyczyniło się do wzrostu zainteresowania akcjami takich spółek jak Polus i Seligdar na rosyjskim rynku
Przebicie złota powyżej 4700 dolarów za uncję to nie zwykła reakcja na doniesienia o możliwym rozejmie. Jesteśmy świadkami historycznego „rozwodu” złota i geopolityki. Rynek nie potrzebuje już wojny jako paliwa do wzrostu, ponieważ przeszedł na zasadniczo inne paliwo – strukturalną dedolaryzację i ryzyka fiskalne USA, o których media detaliczne wolą nie mówić.
Sedno: co naprawdę się dzieje
Na pierwszy rzut oka wszystko jest proste: 6-7 maja pojawiły się wiadomości o memorandum między USA a Iranem. Zgodnie z oczekiwaniami ropa runęła, premia geopolityczna wyparowała, dolar osłabł, a złoto denominowane w dolarach wystrzeliło. Ale analityk ActivTrades Ricardo Evangelista trafnie zauważył: umowa w sprawie Cieśniny Ormuzkiej zdejmuje presję inflacyjną i otwiera Fed drogę do obniżki stóp w 2026 roku. Złoto rozpoczęło rajd jeszcze przed podpisaniem jakichkolwiek dokumentów.
Oznacza to zmianę reżimu. Złoto nie spada już na eskalacjach, ponieważ jego „fundamentalne dno” przesunęło się z poziomu 4130–4200 dolarów, ustalonego w marcu 2026 roku, do obecnych 4700 dolarów. W momencie, gdy rynek przestał reagować na wieści o uderzeniach na Iran, stało się oczywiste: fizyczny popyt banków centralnych i deprecjacja walut fiducjarnych przeważają nad wszelkimi krótkoterminowymi impulsami geopolitycznymi.
Chronologia i kontekst
Koniec kwietnia – początek maja 2026 roku stały się idealną ilustracją tego tektonicznego przesunięcia. Podczas gdy ropa Brent spadała poniżej 101 dolarów w oczekiwaniu na porozumienie pokojowe z Iranem, złoto rosło zarówno na wieściach o deeskalacji, jak i w obliczu twardych wypowiedzi Fed. W marcu każde wzmianka o możliwym uderzeniu militarnym USA na Iran powodowała ucieczkę ze złota do gotówki. Teraz, gdy 5 maja napłynęły dane o rekordowych napływach instytucjonalnych do krypto-ETF i jednoczesnych zakupach złota, stało się widoczne, że duży kapitał stawia nie na wojnę, ale na długoterminową niestabilność polityki monetarnej.
Według obliczeń analityków, banki centralne od 2008 roku kupiły ponad 225 milionów uncji złota, zmniejszając udział dolara w rezerwach z szczytowych 60% do około 40% obecnie. Konflikt na Bliskim Wschodzie jedynie na chwilę spowolnił ten proces, tworząc iluzję siły dolara. Gdy tylko pojawiła się szansa na rozejm, „toksyczność” aktywów dolarowych dla dużych funduszy suwerennych wyszła na pierwszy plan.
Kto zyskuje, a kto traci
Rosyjscy producenci złota stają się głównymi beneficjentami. Gdy indeks Moskiewskiej Giełdy spada pod presją taniejącej ropy, Polus i Seligdar wykazują pewny wzrost. Tworzy to unikalną sytuację „cichej przystani” na rosyjskim rynku. Przy kosztach wydobycia znacznie poniżej 1300 dolarów za uncję, obecna koniunktura daje im marżę powyżej 3400 dolarów z każdej uncji.
Przegrywają niedźwiedzie stawiające na spadek. Każda korekta złota ma teraz charakter techniczny. Gdy tylko cena dotknie istotnych poziomów wsparcia, do gry wkraczają fundusze suwerenne, dla których złoto po każdej cenie poniżej 5000 dolarów to okazja do zwiększenia udziału neutralnego aktywa rezerwowego. W przegranej pozostają także ci, którzy trzymają długie pozycje wyłącznie w instrumentach dolarowych – dedolaryzacja przyspiesza na naszych oczach, a rentowności obligacji skarbowych nie rekompensują już ryzyka walutowego.
Czego media nie domykają
Deutsche Bank w zeszłym tygodniu opublikował koncepcyjną notatkę, w której zamodelował powrót złota do roli pełnoprawnego aktywa rezerwowego (do 40% rezerw banków centralnych). Docelowa cena w takim modelu to 8000 dolarów za uncję w ciągu pięciu lat. Gazety podają to jako sensację, ale przemilczają najważniejsze: to nie jednorazowy skok, ale uznanie, że obecna wycena złota wciąż nie odzwierciedla skali ekspansji fiskalnej USA.
Szczegół z wewnątrz: systemy algorytmiczne dużych funduszy hedgingowych zmieniły wzorce. Wcześniej automatycznie szortowały złoto przy wzroście rentowności obligacji. Teraz każda sugestia słabości fiskalnej USA powoduje zakup złota, niezależnie od tego, czy rentowność rośnie, czy spada. Złoto przekształca się w „antyfiskalny” aktyw. Kluczowym katalizatorem nie jest Iran, ale nadchodzące posiedzenie Fed 16-17 czerwca z udziałem nowego prezesa Kevina Warsha, które może zmienić trajektorię stóp.
Prognoza: następne 30 dni i 90 dni
Następne 30 dni (do 7 czerwca 2026). Złoto przetestuje poziom 4900 dolarów za uncję. Powodem nie jest nowa wojna, ale przeciwnie – deeskalacja i wlewanie taniej płynności do gospodarki. Słaby dolar i spadek rentowności obligacji skarbowych stworzą idealne warunki. Akcje Polusa mogą zyskać kolejne 7-10% na przewartościowaniu przyszłych przepływów pieniężnych.
Następne 90 dni (do 7 sierpnia 2026). To będzie moment prawdy. Prognoza Deutsche Bank na poziomie 5400 dolarów do końca 2026 roku może zostać zrewidowana w górę już do sierpnia. Latem rolę przeważającą będzie odgrywał nie kapitał spekulacyjny, ale popyt fizyczny: przygotujcie się na wieści o rekordowych zakupach banków centralnych w przededniu jesiennego cyklu koniunkturalnego. Fed będzie zmuszony łagodzić politykę, co ostatecznie utrwali nowy układ „Bretton Woods”. Rosyjscy producenci złota ryzykują, że staną się najbardziej przewartościowanymi, ale jednocześnie nieprzerwanie rosnącymi papierami na rynku, ponieważ rubelowa cena złota pobije historyczne rekordy, kompensując wszelkie dyskonto za ryzyko kraju.
— Editorial Team
