Irańskie media podały szczegóły amerykańskiego ataku, a negocjatorzy przybyli do Dohy
Według Nour News, ataki na południe od wyspy Larak spowodowały ofiary wśród żołnierzy IRGC. Mimo to irańscy negocjatorzy przybyli do stolicy Kataru na kolejną rundę rozmów z USA w sprawie zniesienia blokady.
Dyplomacja pod ostrzałem: dlaczego Iran wysłał negocjatorów do Dohy zaraz po ataku
Gdy w niedzielę, 25 maja, irańska agencja informacyjna Nour News (bliska Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej) potwierdziła, że ataki USA i Izraela na południe od wyspy Larak spowodowały ofiary wśród żołnierzy IRGC, logicznym oczekiwaniem było zerwanie negocjacji. Trump kilka godzin wcześniej chwalił się „postępami”, a potem zagrzmiały eksplozje. Standardowy scenariusz – Teheran opuszcza stół negocjacyjny, grozi symetryczną odpowiedzią, a eskalacja trwa.
Ale tak się nie stało.
Już następnego dnia, 26 maja, irańscy negocjatorzy przybyli do Dohy na kolejną rundę rozmów z USA w sprawie zniesienia blokady. Dla zwykłego człowieka wygląda to jak schizofrenia. Dla profesjonalnego tradera – jak sygnał, że umowa nie tylko żyje, ale znajduje się w swojej ostatniej, najbardziej cynicznej fazie.
[Sedno]: co naprawdę się dzieje
„Ataki i negocjacje” – to nie sprzeczność, ale metoda. USA i Izrael używają ograniczonych działań wojskowych („precyzyjne uderzenia”) nie po to, by zniszczyć Iran, ale by ustalić „zasady gry” przed podpisaniem porozumienia.
Dla Teheranu matematyka jest prosta i straszna: każdy dzień blokady Cieśniny Ormuz i sankcji na irańską ropę kosztuje kraj około 200-300 mln USD utraconego eksportu. Irańska gospodarka, i tak osłabiona latami sankcji, nie wytrzyma takiego reżimu przez kolejne kilka miesięcy.
Z drugiej strony, IRGC musi pokazać „opór” swojej wewnętrznej publiczności. Ataki na statki pozwalają Iranowi powiedzieć swoim: „Walczymy”. A przybycie do Dohy pozwala powiedzieć światu: „Negocjujemy”. Dla analityka finansowego jest to jednoznaczne: proces negocjacyjny ma priorytet nad retoryką wojskową.
[Chronologia i kontekst]
- 25 maja, rano: Prezydent Trump na swoim portalu społecznościowym Truth Social ogłasza „świetny postęp” w negocjacjach, a nawet grozi „zniszczeniem irańskiego programu nuklearnego, jeśli umowa nie zostanie zawarta”.
- 25 maja, dzień (czasu lokalnego): Amerykańskie i izraelskie samoloty przeprowadzają ataki na irańskie statki w pobliżu wyspy Larak. Nour News informuje o „kilku zabitych” wśród żołnierzy IRGC. Zdjęcia satelitarne Maxar, przeanalizowane przez społeczność OSINT, pokazują trzy trafione kutry klasy „Aszur” (irańskie szybkie kutry zdolne do przenoszenia rakiet przeciwokrętowych).
- 26 maja, rano (dziś): Irańscy negocjatorzy przybywają do Dohy. Skład delegacji nie jest ujawniony, ale źródła Reutersa w Katarze twierdzą, że wchodzą w nią przedstawiciele MSZ Iranu oraz „doradcy” z bloku gospodarczego – osoby upoważnione do omawiania zniesienia blokady, a nie kwestii wojskowych.
Oficjalny przedstawiciel Departamentu Stanu USA (niestety, nie wymieniony w doniesieniach) potwierdził, że spotkanie odbędzie się „w najbliższych dniach”.
[Kto wygrywa, a kto traci]
Wygrywa – Katar i jego fundusz suwerenny.
Katar nie tylko pełni rolę mediatora. Doha stała się głównym beneficjentem kryzysu. Katarski Fundusz Suwerenny (Qatar Investment Authority) w ostatnich tygodniach zawarł kontrakty na przechowywanie i reeksport irańskiej ropy „w oczekiwaniu na umowę” przez swoje terminale w Ras Laffan. Gdy tylko cieśnina zostanie otwarta, Katar otrzyma prowizję od każdej baryłki, która przejdzie przez jego infrastrukturę.
Wygrywają – traderzy trzymający krótkie pozycje na ropę przez opcje.
Ogłoszenie, że negocjacje są kontynuowane, już doprowadziło do niewielkiego spadku cen ropy podczas sesji azjatyckiej 26 maja (Brent spadł z 98,50 USD do 97,20 USD). Traderzy, którzy kupili call-spready (zakłady na wzrost), teraz w panice realizują straty, a ci, którzy sprzedali zmienność, zarabiają.
Traci – Izrael (w krótkoterminowej perspektywie politycznej).
Izraelski rząd Netanjahu wczoraj przeprowadził ataki wraz z USA, ale dziś odkrył, że USA negocjują z wrogiem. Skrajnie prawicowi ministrowie już skrytykowali „umowę” jako kapitulancką. Jednak Izrael nie jest w stanie powstrzymać głównego toru negocjacji, ponieważ USA są jego głównym sojusznikiem i dostawcą broni.
Tracą – Europejskie firmy energetyczne.
Shell, TotalEnergies i Eni. Utknęły między młotem a kowadłem. Ich tankowce LNG nie mogą opuścić zatoki, a alternatywne dostawy z USA i Australii są o 30-40% droższe. Negocjacje w Dosze dają nadzieję na szybkie otwarcie cieśniny, ale oświadczenia Rubio, że cieśnina zostanie otwarta „tak czy inaczej”, nie dodają im spokoju.
[Czego media nie mówią]
Insight: Negocjatorzy, którzy przylecieli do Dohy, to nie najwyżsi rangą dyplomaci. Nour News, informując o przybyciu, precyzuje, że to „delegacja techniczna” do „uszczegółowienia mechanizmów zniesienia blokady”. Oznacza to, że decyzja polityczna została już podjęta na najwyższym szczeblu w Teheranie (przez najwyższego przywódcę Chameneiego) jeszcze przed atakami. Ataki były uzgodnione ze stroną irańską lub przynajmniej nie były dla nich zaskoczeniem.
Dlaczego tak myślę? Ponieważ irańskie MSZ wydało oświadczenie o negocjacjach niemal jednocześnie z doniesieniami o ofiarach. Gdyby ataki były nieuzgodnioną eskalacją, Teheran najpierw odwołałby ambasadora, zamroził kontakty, a po tygodniu wróciłby do stołu. Tutaj nie ma opóźnienia.
To klasyczna „dyplomacja kanonierek” w stylu XIX wieku, przeniesiona w erę dronów i satelitów. USA pokazują, że mogą uderzać, Iran pokazuje, że się nie łamie. I oboje siadają do stołu negocjacyjnego, aby omówić, kto dostanie jaki kawałek tortu.
[Prognoza: następne 30 dni i 90 dni]
30 dni:
- Rynki będą wyceniać umowę dotyczącą cieśniny jako scenariusz bazowy. Prawdopodobieństwo podpisania porozumienia ramowego w ciągu najbliższych 2-3 tygodni – 65-70%.
- Brent będzie handlowany w przedziale 92-98 USD, z gwałtownymi spadkami o 3-5% przy każdej dawce optymizmu z Dohy i równie gwałtownymi skokami przy każdym „incydencie wojskowym”.
- Irański rial (IRR) na czarnym rynku prawdopodobnie umocni się o 10-15% względem dolara w oczekiwaniu na zniesienie sankcji.
90 dni:
- Jeśli umowa zostanie zawarta w czerwcu, to do sierpnia cieśnina będzie całkowicie otwarta. Uwolnienie zablokowanej ropy (szacunkowo 40-60 mln baryłek) i wzrost irańskiego eksportu (plus 1-1,5 mln baryłek dziennie) załamią ceny. Brent może spaść do 75-80 USD pod koniec trzeciego kwartału 2026 roku.
- Jeśli umowa upadnie (prawdopodobieństwo 30-35% z powodu twardego stanowiska Izraela lub presji wewnętrznej w Iranie), to „scenariusz siłowy” Rubio stanie się realny. Rozminowanie cieśniny drogą wojskową doprowadzi do krótkoterminowego wzrostu ropy do 120 USD, a następnie do załamania – ale taki scenariusz zaszkodzi reputacji USA na dziesięciolecia.
Prognoza redakcji
- Aktywo: Ropa Brent (kontrakty terminowe)
- Ruch: Krótkoterminowy spadek w ciągu najbliższych 24–72 godzin do 94–96 USD za baryłkę
- Kluczowe poziomy: Obecna wartość ~97,50 USD, pierwsze wsparcie na 95,80 USD, kolejny cel 93,90 USD. Opór na 99,20 USD
- Stopień pewności: Średni (65%)
- Główne ryzyko: Niespodziewane oświadczenie Trumpa lub Netanjahu o zakończeniu negocjacji z powodu „naruszenia zobowiązań przez Iran” – może to odwrócić rynek o 180 stopni, a Brent wzrośnie do 103-105 USD w ciągu 24 godzin, mimo obecności negocjatorów w Dosze.
Opinia analityczna, nie stanowi indywidualnej rekomendacji inwestycyjnej.
— Editorial Team
