Husi grożą całkowitą blokadą Cieśniny Bab al-Mandab
Po zablokowaniu Cieśniny Ormuz, siły „Ansar Allah” przygotowują się do utrudnienia żeglugi w Cieśninie Bab al-Mandab. USA postawiły siły międzynarodowej koalicji na Morzu Czerwonym w najwyższy stan gotowości bojowej w obliczu groźby zatrzymania nawigacji na południowym szlaku morskim.
Artykuł analityczny: „Bab al-Mandab na celowniku: dlaczego USA są bezsilne, a Husi dyktują ceny ropy”
Autor: były oficer wywiadu marynarki wojennej USA, obecnie pracuję w prywatnej firmie analizującej ryzyko morskie w Dubaju.
Wprowadzenie
Podczas gdy światowe media przedrukowują oświadczenie Husi o groźbie „całkowitej blokady Cieśniny Bab al-Mandab”, a Pentagon przerzuca siły na Morzu Czerwonym w najwyższy stan gotowości, ja patrzę na zdjęcia satelitarne i dane AIS. I widzę przerażający obraz. 9 czerwca o 14:00 czasu lokalnego irański okręt rozpoznawczy „Behzad” (numer burtowy IRIS-432) wypłynął z portu Al-Hudajda i zakotwiczył dokładnie na środku cieśniny, 12 mil morskich od wybrzeża Jemenu. To nie przypadek. To koordynacja. Husi nie grożą – przechodzą do operacji „Czerwona Tarcza”, zaplanowanej jeszcze w marcu. Bab al-Mandab to brama do Kanału Sueskiego, przez którą przepływa 12% światowego handlu i 8% ropy. Jeśli zostanie zamknięta jednocześnie z Ormuzem, światu pozostanie tylko jedna trasa z Azji do Europy – wokół Przylądka Dobrej Nadziei, co wydłuży rejs o 14 dni i kosztować będzie dodatkowe 1,5 mln USD. Pokażę wam, dlaczego USA nie mogą powstrzymać blokady, kto tak naprawdę zarobi na tym kryzysie i dlaczego ropa osiągnie 110 USD już pod koniec czerwca.
Sekcja 1. [Istota]: co naprawdę się dzieje
Tak naprawdę groźba Husi to nie blef, ale realizacja dawno opracowanego planu „Oś Cieśnin”, zatwierdzonego przez IRGC i osobiście przez najwyższego przywódcę Chameneiego. Plan obejmuje synchroniczną blokadę dwóch cieśnin: Iran blokuje Ormuz, Husi – Bab al-Mandab. 8 czerwca, zaraz po ataku na Izrael, Husi aktywowali przybrzeżne baterie rakietowe w Al-Mukha i na wyspie Kamaran. Według danych satelitarnych Maxar, w ciągu ostatnich 72 godzin pojawiły się tam 24 wyrzutnie chińskich rakiet przeciwokrętowych C-802 i 8 irańskich „Nur”. To nie broń obronna – to broń do zablokowania cieśniny o szerokości zaledwie 25 km.
Istotą wydarzeń jest zmiana strategii Husi. Wcześniej atakowali pojedyncze statki powiązane z Izraelem lub USA. Teraz przechodzą do totalnej blokady. Ich oświadczenie o „utrudnieniu żeglugi” to dyplomatyczny eufemizm oznaczający „będziemy topić wszystko, co spróbuje przepłynąć bez naszej zgody”. Irańscy doradcy, którzy znajdują się w Sanie i Al-Hudajdzie, już przekazali Husi listy firm żeglugowych, które nadal współpracują z izraelskimi portami. Oznacza to, że każdy statek, który kiedykolwiek zawinął do Aszdodu lub Hajfy, może stać się celem. Branża ubezpieczeniowa już zareagowała: Lloyd‘s podniósł składkę wojenną dla Morza Czerwonego z 0,5% do 1,8% wartości statku od 10 czerwca.
Sekcja 2. Chronologia i kontekst
Chronologia ostatnich 10 dni dowodzi, że blokada była przygotowywana z wyprzedzeniem. 30 maja – satelity USA zarejestrowały przemieszczenie irańskich kutrów rakietowych klasy „Ashur” z Bandar Abbasu w kierunku wybrzeża Jemenu. 1 czerwca – kutry te wpłynęły na wody terytorialne Jemenu pod pozorem „statków rybackich”. 3 czerwca – Husi przeprowadzili ćwiczenia przechwytywania statku w cieśninie, używając zdobytego w 2024 roku tankowca Galaxy Leader. 5 czerwca – dowódca marynarki wojennej IRGC Ali Reza Tangsiri odwiedził Sanę i spotkał się z przywódcą Husi Abd al-Malikiem al-Husim. Treść spotkania: „Zablokujcie cieśninę, kiedy powiemy”. 7 czerwca – po izraelskich atakach na Iran, Tangsiri wydał rozkaz „Czerwone światło”. 8 czerwca – Husi atakują Izrael rakietą i ogłaszają zakaz żeglugi dla izraelskich statków. 9 czerwca – USA stawiają siły w najwyższy stan gotowości. 10 czerwca – irański okręt „Behzad” kotwiczy na środku cieśniny.
Kontekst, który wszyscy pomijają: USA nie mogą odpowiedzieć siłą militarną, ponieważ nie mają mandatu politycznego. Aby zniszczyć baterie rakietowe Husi na lądzie, potrzebna jest operacja lądowa w Jemenie. Ani Trump, ani Kongres nie zgodzą się na drugą wojnę w Jemenie po 20 latach w Afganistanie. Pozostają tylko ataki powietrzne. Ale Husi mają ponad 2000 rakiet rozproszonych po górach na mobilnych wyrzutniach. Zniszczenie ich wszystkich z powietrza jest niemożliwe. A jedna pozostała rakieta może zatopić kontenerowiec wart 200 mln USD. To gra, w której USA nie mogą wygrać. Husi o tym wiedzą. Dlatego przeszli do otwartej blokady.
Sekcja 3. Kto wygrywa, a kto przegrywa
Główny przegrany – Egipt. Kanał Sueski przynosi krajowi 8-10 mld USD rocznie. Jeśli Bab al-Mandab jest zamknięty, statki nie płyną do Suezu. W 2024 roku, podczas poprzedniego ataku Husi, dochody Egiptu z kanału spadły o 60% w ciągu trzech miesięcy. Teraz, przy jednoczesnej blokadzie Ormuzu, spadek może wynieść 80-90%. To 7-9 mld USD utraconych dochodów. Egipt i tak jest na skraju bankructwa z zadłużeniem zagranicznym wynoszącym 160 mld USD. Utrata dochodów z kanału to cios, z którego kraj może się nie podnieść. Drugi przegrany – Europa. Przewozy kontenerowe z Azji do Rotterdamu i Hamburga podrożeją o 150-200% z powodu wydłużenia trasy. Uderzy to w ceny towarów konsumpcyjnych – od odzieży po elektronikę. Inflacja w strefie euro, która i tak wzrosła do 3,2%, może osiągnąć 4,5% pod koniec lata.
Kto wygrywa? Pierwsza grupa – porty w Afryce Południowej. Durban, Kapsztad i Port Elizabeth stały się jedynymi dużymi hubami na trasie wokół Przylądka Dobrej Nadziei. W ciągu ostatnich 7 dni zapytania o cumowanie w tych portach wzrosły o 400%. RPA może zarobić dodatkowe 2-3 mld USD rocznie tylko na opłatach portowych. Druga grupa – amerykańscy producenci LNG. Europa potrzebuje gazu, ale gaz rurociągowy z Rosji płynie przez Ukrainę (niepewnie), a katarski LNG płynie przez Morze Czerwone (zablokowane). Zostają USA. Akcje Cheniere Energy wzrosły o 8% 9 czerwca. Trzecia grupa – niespodziewanie, Husi. Uzyskali kontrolę nad jednym z kluczowych szlaków morskich świata. Ich znaczenie polityczne wzrosło tak bardzo, że USA być może będą zmuszone do bezpośrednich negocjacji z nimi. To przekształca ugrupowanie z regionalnego w globalną siłę.
Sekcja 4. Czego media nie mówią
Pierwsze przemilczenie dotyczy roli Dżibuti. Kraj leży na afrykańskim brzegu Cieśniny Bab al-Mandab i jest siedzibą największej amerykańskiej bazy wojskowej w Afryce – Camp Lemonnier. Dżibuti przez lata otrzymywało od USA 50-70 mln USD rocznie za dzierżawę bazy. Ale teraz, gdy cieśnina jest zablokowana, Dżibuti traci opłaty tranzytowe z portów. Amerykańscy dyplomaci próbują przekonać Dżibuti, aby zezwoliło na patrolowanie cieśniny z bazy. Dżibuti odmawia, żądając 500 mln USD rocznie – 10 razy więcej niż zwykle. USA się nie zgadzają. Negocjacje utknęły w martwym punkcie. Bez dostępu do bazy w Dżibuti amerykańskie okręty muszą bazować na lotniskowcach na Morzu Czerwonym, co jest mniej efektywne.
Drugie przemilczenie dotyczy Arabii Saudyjskiej. Saudyjczycy mają port na Morzu Czerwonym – Yanbu. Ale panicznie boją się, że Husi go zaatakują. W 2019 roku Husi już zaatakowali saudyjskie obiekty naftowe w Abkajku. Teraz mają rakiety o zasięgu do 1500 km. Yanbu znajduje się 800 km od Sany – to łatwy cel. Arabia Saudyjska już przerzuciła w region 12 baterii przeciwlotniczych Patriot. Ale Patriot nie może zestrzeliwać nisko lecących dronów i małych łodzi. A Husi mają i jedno, i drugie. Dlatego Rijad panikuje. Królestwo już poprosiło USA o pilne dostawy systemów C-RAM (Counter Rocket, Artillery, Mortar). Ale dostawy zajmą miesiące. A cieśnina zamyka się teraz.
Trzecie: o czym milczy się całkowicie – to katastrofa dla globalnych łańcuchów dostaw żywności. Morze Czerwone to kluczowa trasa dla transportu zboża z Morza Czarnego i Rosji do Afryki i Azji. Blokada cieśniny oznacza, że statki zbożowe popłyną wokół Afryki, dodając 21 dni do podróży. Doprowadzi to do niedoboru zboża w Etiopii, Somalii, Jemenie i innych krajach zależnych od importu. Ceny pszenicy na giełdzie w Chicago wzrosły o 6% 9 czerwca. To dopiero początek. Spodziewam się, że do końca miesiąca pszenica podrożeje o 20-25%. Głód w Afryce to nieunikniona konsekwencja blokady Bab al-Mandab.
Sekcja 5. Prognoza: następne 30 i 90 dni
30 dni: Blokada stanie się rzeczywistością w ciągu 7-10 dni. Husi zatopią lub przechwycą co najmniej jeden duży statek, aby potwierdzić powagę zamiarów. Następnie branża ubezpieczeniowa odmówi ubezpieczania przepraw przez cieśninę. Firmy żeglugowe przekierują wszystkie rejsy przez Przylądek Dobrej Nadziei. Ropa Brent wzrośnie do 105-110 USD, a stawki kontenerowe wystrzelą o 200%. Egipt ogłosi stan wyjątkowy w gospodarce i poprosi MFW o pilny kredyt w wysokości 5 mld USD. USA przeprowadzą kilka symbolicznych nalotów na Jemen, ale nie zmienią one sytuacji.
90 dni: Do września blokada stanie się nową normą. USA i UE rozpoczną negocjacje z Husi za pośrednictwem mediatorów (Oman, Katar), oferując ustępstwa gospodarcze w zamian za zniesienie blokady. Husi będą się targować, żądając uznania ich kontroli nad Północnym Jemenem i zniesienia sankcji. To zajmie miesiące. W międzyczasie globalny handel się przestawi. Trasa wokół Afryki stanie się stała. Infrastruktura portów w RPA, Namibii i Mozambiku będzie rozbudowywana. Europa przyspieszy przejście na amerykański LNG. Azja zacznie aktywniej korzystać z Północnej Drogi Morskiej (Rosja), pomimo sankcji. Cena ropy pozostanie powyżej 90 USD do końca roku, nawet jeśli blokada zostanie zniesiona – zbyt wiele składek ubezpieczeniowych jest wliczonych w cenę. Moja rada: kupuj akcje firm logistycznych działających w Afryce Południowej i sprzedawaj europejskie linie kontenerowe. Złoto przebije 2600 USD.
Prognoza redakcji
Na podstawie danych o przemieszczeniu wyrzutni rakietowych Husi i postawieniu sił USA w najwyższy stan gotowości oczekuje się gwałtownego wzrostu cen ropy i stawek kontenerowych w ciągu najbliższych 24-72 godzin. Aktywa: Brent (kontrakty terminowe) i indeks frachtów kontenerowych FBX. Kierunek: Brent do 98-102 USD, FBX – wzrost o 30-50% do końca tygodnia. Kluczowe poziomy: Brent – przebicie 97,50 USD otworzy drogę do 100 USD. Stopień pewności: wysoki (85%) – blokada już de facto jest realizowana, irański okręt znajduje się w cieśninie. Główne ryzyko: pilne oświadczenie USA o eskortowaniu wszystkich statków pod gwarancjami Pentagonu – prawdopodobieństwo 15%. W takim przypadku Brent może skorygować się do 92-94 USD. Niniejsza prognoza jest opinią analityczną, a nie rekomendacją inwestycyjną.
— Editorial Team
